ADRIE’S AVONTUREN. DEEL 1: GESTAAR

Ik heb besloten een nieuwe rubriek te starten onder de titel ‘Adrie’s avonturen’. Mijn man is in zijn leven in zoveel bizarre situaties verzeild geraakt dat, mocht hij weten wat een ‘blog’ is, hij er onmiddellijk een zou beginnen en een absolute ster op internet zou worden.

Allereerst dient u te weten dat Adrie totaal geen geheugen voor gezichten heeft. Нoe vaak gebeurt het niet dat hij op straat een praatje aanknoopt met iemand zonder dat hij ook maar een flauw benul heeft wie het is. Op het gebied van films is het nog treuriger met hem gesteld. Zo is hij ervan overtuigd dat die actrice in Pretty Woman Barbra Streisand is en dat zeg maar King Kong er ook in voorkomt. En dat daarentegen die figuur in King Kong Marcello Mastroianni is. Кortom, een hopeloos geval. De beste aanpak: er niet tegenin gaan.

Maar nu het voorval waar ik het over wil hebben. Op een keer, een x-aantal jaren geleden, zat Adrie in de bar van hotel ‘The Ritz’ in Londen een biertje te drinken. Opeens zag hij daar aan de tap een jongeman zitten die hem bekend voorkwam. Die kende hij toch … Net of hij hem ooit ergens had ontmoet. Maar waar? Een blonde jongeman, sympathieke verschijning.  En zoals die dingen gaan – als je eenmaal je hersens begint te pijnigen met de vraag waar je iemand van kent, dan vind je geen rust meer voor je het weet. En Adrie begon de jongeman te fixeren.

Нierbij zij aangetekend dat Nederlanders in het algemeen nogal kijkerig zijn en heel graag naar andere mensen staren, zeker als die er onnederlands uitzien. Je wordt om de waarheid te zeggen gewoon ongegeneerd aangegaapt. Adrie en ik vormen een niet al te alledaags stel en krijgen vaak nieuwsgierige blikken toegeworpen.  Ach, ik begrijp dat wel, heus. Maar toch…  Kom, doe ‘s normaal!, zoals ze in mijn nieuwe vaderland zeggen.  Al meer dan eens ben ik in een restaurant op een naburig tafeltje afgestevend om vriendelijk aan deze of gene trien van middelbare leeftijd te vragen waarom ze nu al anderhalf uur lang onafgebroken haar beschuldigend samengeknepen ogen op mij gericht houdt. Мisschien heb ik bij u in de klas gezeten, vraag ik dan met een onschuldige glimlach. Of bent u een oude vriendin van Firdaus Sjaripovna Zoebaïrova, mijn oma uit Terzmez in Oezbekistan? Of heeft de arme trien soms honger en wil ze dat ik een biefstuk voor haar koop? Want wat voor kutreden kan ze anders hebben om met die brandende staarblik van haar gaten in mijn nieuwe cardigan te schroeien?

Afijn,  Аdrie zit daar dus in de bar op zijn Hollands die kennis van hem door zijn komische ronde brilletje verzengend op te nemen. De jongeman begint zich ongemakkelijk te voelen. Аdrie schuift wat dichter naar hem toe. De blonde knaap begint onrustig heen weer te draaien op zijn krukje. Nog steeds begint er niets te dagen. Toch hebben ze elkaar beslist al eens ontmoet! Adrie werpt zijn blonde vriend een blik van verstandhouding toe. Deze wendt de ogen af.  De wanhoop nabij bestelt Adrie een pilsje voor hem. Als de ander het glas door de barkeeper voorgezet krijgt, kijkt hij mijn man met onverholen haat aan. Аdrie zwaait hem toe en lacht veelbetekenend. De jongeman keert hem demonstatief de rug toe .

va_rt_8689_small

Ten slotte kan Adrie het niet langer uithouden. Hij staat op en loopt naar hem toe.

‘Neemt u me niet kwalijk’, begint hij. ‘Ik weet zeker dat ik u ergens van ken. Ik hoop niet dat u mij onbeleefd vindt, maar we hebben elkaar beslist wel eens ontmoet, al moet ik tot mijn schande bekennen dat ik niet meer weet in welke context. Mijn naam is Adrie Hoogland, ik kom uit Nederland en ben werkzaam in de bouw. We hebben waarschijnlijk wel eens samen aan een project gewerkt. Was u het niet die indertijd die tweedehands bouwkranen aan mijn aannemer in Utrecht heeft geleverd?’

‘Nice to meet you, mister Adrie Hoogland’ antwoordt de blonde jongeman uiterst koeltjes. ‘Dank u wel voor het bier. Nee, ik begrijp niets van bouwkranen. Maar ik ben wel af en toe op televisie te zien. Ik ben namelijk Brad Pitt.’

De filmster bleek overigens een heel geschikte knaap te zijn. Hij zei dat hij bijzonder blij was eindelijk eens iemand te ontmoeten die hem echt totaal niet herkende. Dat hij er soms behoefte aan had om gewoon eens ergens anoniem in een bar te zitten en te ontsnappen aan alle opdringerige aandacht. Waarop de heren nog een biertje bestelden, een beetje nakeuvelden en ieder huns weegs gingen.

 

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

w

Connecting to %s